اگر در این چند ساله محرم های ما با یاد مظلومیت سید الشهداء و یاران دلاورش می گذشت و برای اسارت خاندان رسول دلهامان می گداخت و تصور اینکه عده ای به نام دین و با ادعای مسلمانی تیغ به روی عزیزترین ارزشها بکشند برایمان دشوار بود، امروز می توانیم به خوبی ببینیم جمعی که سودای قدرت سودایی شان کرده چگونه در ماه حرام و در غم بارترین روز خدا از همه ارزشها می گذرند، با سوت کف های متعدد حرمت عزای آل محمد(ص) را می شکنند، به عزاداران حسینی حمله ور می شوند و با شعار « یاحسین، میرحسین » حرمت هزارساله عزاداری امام حسین(ع) را می شکنند و قدم در راهی می نهند که رضاخان گذاشت. این بی ریشه های سبک سر یعنی از آن گرگ خونخوار قوی ترند؟ او چنان به زباله دان تاریخ رفت که حتی نزدیکترین اطرافیانش پس از رفتنش شادمانی کردند. حال فرقه موسوی و خاتمی که از فرط زیاده روی به چند صد نفر کاهش یافته اند جز آنکه عرض نداشته خود را برباد بدهند چه کاری می توانند بکنند؟
روزی که در مسجد لولاگر اوباش موسوی چی حرمت کلام ا... را هتک کردند می بایست پاسخی دندان شکن می گرفتند تا امروز دوباره شاهد تکرار این واقعه تلخ نباشیم. کسانی که حتی قرآن کریم را نمی شناسند با بستن شال سبز،سیه رویی خود را چگونه می توانند پنهان کنند؟ و به خیال خامشان این رویه ی بی رنگ و رو را تاکجامی توانند ادامه دهند؟ نمی ترسند از روزی که بالاخره طاقت مردم به اتمام برسد و آنها را به طاق نسیان بکوبد؟ زمانی محمدرضا پهلوی به توسط عده ای از اسلاف همین جمعیت مسجد کرمان را به آتش کشید و در آن واقعه تعدادی از قرآن ها نیز در آتش عناد آنها با دین خدا سوخت. در حالی که رژیم قصد داشت این کارها را به گردن انقلابیون بیاندازد و آنها را آشوبگر معرفی کند، مردم این اقدام کفرآمیز را در کنار به آتش کشیدن سینما رکس آبادان اینگونه به شعار درآوردند که « رکس آبادان را ، مسجد کرمان را ، کتاب قرآن را شاه به آتش کشید». تا شاه و دستگاه او بداند که مردم دشمنان خدا و خودشان را به خوبی می شناسند. سبزهای سیه رو این جا هم درست در میسر پهلوی گام زده اند و دیری نخواهد پایید که به سرنوشت آنها دچار خواهند شد، هرچند دست های پشت صحنه بخواهند با قتل های ساختگی که _ مانند آنچه امروز در مورد خواهرزاده موسوی رخ داد_ موج مظلوم نمایی به راه بیاندازند تا در پناه آن ضمن در صحنه نگهداشتن امثال موسوی، اذهان را متوجه خود سازند.
بر مسئولین است که در این قضیه کوتاهی نکنند و نگذارند مانند قتل سراپا مشکوک ندا آقاسلطان، نظام در مظان اتهام قرارگیرد آنگاه به صرافت بیافتند که باید چاره ای کرد. آنها باید پابه پای مردم حوادث را تحلیل کرده و به موقع اطلاع رسانی کنند.
آنچه امروز رخ داد بیش از هرچیز به خودزنی و انتحار شباهت داشت به نظر می رسد تا صحنه رویارویی چیزی نمانده باشد.
از آن روزی که اصلاح طلبان در مجلس ششم هر ناصوابی را در باره امام (ره) به دیده تصویب می گذراندند از مقامات مطرودین امام تجلیل می کردند و زیر عکس امام راه خود را می رفتند روشن بود که روزی همین عکس را هم تحمل نخواهند کرد.
سران آشوبگر فتنه ای را برپا کردند که بیش از آن که به نظام لطمه وارد کند ماهیت پوشیده آنان را برملا کرد. کسانی که سالها در لوای نام و خط امام دل و رای ارادتمندان به خمینی کبیر را می ربایند امروز خود را در برابر خشم توده های میلیونی مردمی می بینند که هویت و عزت دینی و ملی خود را مدیون فداکاری های امام می دانند و این کار فتنه انگیزان را دشوار کرده است.
کسی نگوید که اقدام چند دانشجو ربطی به سران اصلاحات ندارد. چرا که اگر اینان در دلهاشان اندک ارادتی به امام می داشتند چنان سابقه ای در کارنامه شان نبود و این همه در برابر کسانی که با اندیشه و یاد امام در جامعه مبارزه کردند سکوت توام با تایید نمی کردند و دیگر اینکه حتی اگر امروز از هیجان زدگی رسانه های بیگانه دردی در دل احساس می کردند به یقین تا کنون خود را از این جماعت جدا می کردند. اما می بینیم که به جای شماتت عاملان به توبیخ خبررسانان روی آورده اند و به جای عذر خواهی از ساحت امام و امت پیش این و آن نماینده می فرستند که آنها را هم وارد ماجرا کنند و صورت مساله را دچار خدشه کنند.
در این میان فریاد وادریغمان آنجایی بلندتر می شود که وارث بیت امام را درمیان فتنه انگیزان می بینیم. او که سابقه دوستی و همفکری با دشمنان جدش را به نهایت رسانده است امروز پشت به میدان کرده تا چیزی نبیند. اما جای افسوس نیست که فرزندان غیرتمند امام در جای جای این کشور و بلکه در گوشه گوشه جهان اسلام مجالی برای تعبیر خواب پریشان جهان خواران و دست آموزانش نخواهد گذاشت.
امروز علمدار تشیع در یک هشداری جدی سران فتنه را از نابود شدن در برابر چشم ملت انذار داد.
